Hoe het begon


Voor diegene die het verhaal nog niet kennen, hier een korte samenvatting.
In maart 2018 heb ik een mola-zwangerschap gehad. Dat wist ik toen niet, maar dat bleek later na de curretage. Gelukkig deed mijn lijf precies datgene wat het moest doen, namelijk zelf korte metten maken met de achtergebleven cellen. In mei 2018 waren alle cellen weg. In oktober 2018 en december 2018 hield ik weer een positieve zwangerschapstest vast, maar helaas eindigde dit twee keer in een vroege miskraam. Toen ik in januari 2019 weer zwanger bleek te zijn, hadden we goede hoop. Maar helaas, in februari bleek er geen vruchtje en miskraam 4 was een feit. Van deze miskraam knapte ik alleen niet goed op. Ik voelde me psychisch niet fijn en hield bloedingen. Ik dacht nog dat het de emotionele nasleep was van alle ellende die we op dit gebied hadden gehad want in het ziekenhuis konden ze in ieder geval het bloedverlies niet verklaren. Opeens begon ik me weer zwanger te voelen maar praktisch gezien was dat bijna niet mogelijk. Ik deed uiteindelijk toch maar een test en de streep knalde zowaar van de stick af! Ik was helemaal verbluft. De verloskundige verzekerde me dat dit geen restant kon zijn van de miskraam van februari. Ik was opnieuw zwanger. Een dikke week na de positieve test kreeg ik last van mijn schouderbladen. Dit gaf de verloskundige aanleiding om mij door te sturen naar het ziekenhuis. Wouter en ik hadden al geen goed gevoel bij een goede afloop van deze zwangerschap en in het ziekenhuis werd dit vermoeden bevestigd. Er bleek geen zwangerschap in mijn baarmoeder te zijn. Misschien dan op een onbekende locatie maar voor de zekerheid werd mijn HcG geprikt. Mijn HcG-waarde was veel te hoog voor een zwangerschap van 5 tot 6 weken, namelijk 20.000. De gynaecoloog vermoedde weer een mola-zwangerschap en ik werd direct ingepland voor een curettage op 15 april 2019. Mijn HcG stond toen inmiddels op 22.000. Een week later mocht ik weer bloedprikken en mijn waarde was gezakt naar 12.000. Niet de daling waar ik op hoopte maar de gynaecoloog maakte zich geen zorgen. Dan moest ik dat ook maar proberen niet te doen. Ondertussen hield ik enorme buikpijn, maar dat zou volkomen normaal zijn na de curettage.
Op 30 april 2019 meldde ik me weer bij de gynaecoloog en zij had helaas geen goed nieuws. Mijn HcG was gestegen naar 15.000 en de patholoog had trofoblastcellen gevonden maar kon niet vertellen welke. Dat deed mij wel al schrikken, want als het iets heel simpels was dan zou hij het toch wel kunnen benoemen? Duidelijk was dat het minimaal persisterende trofoblast was. Dat klinkt ernstig maar is eigenlijk ‘onschuldig’ (het is namelijk er een goedaardige tumor) Het wordt behandeld met mono chemotherapie methotrexaat. Maar eerst moet een diagnose worden gesteld. Met een hele hoop vragen verlieten we Roermond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s