Acceptatie en vertrouwen

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven. De hoogste tijd om daar eens verandering in te brengen lijkt me zo!  Als ik terugkijk op de afgelopen weken, realiseer ik me dat het best een achtbaan aan emoties is (geweest). Daar waar eerst mijn vechtersmentaliteit geen ruimte liet voor verdriet, frustratie en onzekerheid/angst, is daar opeens nu wél ruimte voor en dringen die emoties zich met regelmaat op. Verdriet over wat er is gebeurd en dat ik nu, in plaats van een dikke buik, alweer met lege handen zit. Frustratie omdat ik me weer de ‘oude’ wil voelen maar dat nog lang niet ben. En onzekerheid/angst over de vraag of de tumor wel echt weg blijft en wat de toekomst voor ons in petto heeft qua kinderwens. Vooral de onzekerheid of de tumor weg blijft, heb ik enorm onderschat. Ik weet dat de kans maar 15 % is dat het terugkomt, maar dat is niet voldoende om dat kleine stemmetje volledig het zwijgen op te leggen. Ik kan de meeste tijd wel accepteren dat dit proces erbij hoort, maar prettig is anders.
Ik kreeg van een lieve vriendin een kaartje dat precies bij dit proces hoort. De tekst wil ik jullie niet onthouden.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is img_20190821_175928-e1566460676304.jpg

Ik merk gelukkig ook dat veel van de bijwerkingen van de chemo milder worden / afnemen. De duizeligheid is zo goed als weg, het krachtverlies in mijn handen/armen wordt minder, mijn smaak is bijna hersteld, maag en darmen zijn weer in goede harmonie en ik heb geen last meer van droge slijmvliezen. Heel erg fijn. Mijn haar valt nog wel steeds op allerlei plekken uit. Mijn linker wenkbrauw mist een hapje en de wenkbrauwen an sich worden dunner – evenals mijn wimpers – , mijn benen hoef ik amper nog maar te scheren en op mijn hoofd wordt het ook steeds dunner. Hopelijk blijft het hierbij en word ik niet op het allerlaatste alsnog kaal. Zou toch ook wat zijn hè, ben je klaar met je kuren en krijg ik dan alsnog zo’n hele gladde kop.  Het meest heb ik last van vermoeidheid. Mijn lijf is zo ontzettend moe en daardoor ben ik vaak ook heel lusteloos. Als ik wel wat meer energie bespeur, dan neem ik het er ook wel van. Maar misschien ben ik daarin nog te enthousiast. Het is best lastig doseren, maar ook dat accepteer ik maar als ‘part of the deal’. Het kan een half jaar tot een jaar duren voordat de vermoeidheid weg is, dus ik heb nog even te gaan 😉.

In de tussentijd zit ik niet stil. Ik ben sinds afgelopen dinsdag begonnen met fysiotherapie. Wat valt dat tegen zeg! Ik heb een aantal minuten gefietst en een reeks squats en lunges gedaan, maar de spierpijn is heftiger dan toen ik vorig jaar de halve marathon heb gerend! Pittig dus, maar wel heel fijn om ook actief iets te doen om mijn herstel te bevorderen. De dagen vullen zich verder heel fijn met visite, het lezen van een boekje, wandelen met Fien en zo nu en dan schoonheidsslaapjes. De afgelopen dagen ben ik ook weer af en toe de keuken in gedoken. In onze tuin staat een perzikenboom en de vruchten zijn zo goed als rijp. We hadden een flinke kist vol en van een deel heb ik jam gemaakt. En met de jam heb ik koekjes gebakken voor de visite die komt. Voor wie niet zelf komt proeven (het mag hoor), het smaakt allemaal erg goed. Belangrijker nog voor mij is dat het voldoening geeft om weer iets te kunnen doen met een eindresultaat. Tot slot wil ik niet onvermeld laten dat ik sinds kort vrijwilliger ben van Stichting Olijf (www.olijf.nl). Dit is een organisatie voor vrouwen die getroffen zijn door een vorm van gynaecologische kanker. Er is op de website een link naar mijn blog geplaatst en ik hoop dat de mensen die het nodig hebben mijn blog weten te vinden. En als dat zo is en je hebt vragen, schroom niet om contact met me op te nemen via dit blog of via e-mail op het adres s.monnens@olijf.nl.

Tot gauw!

6 gedachten over “Acceptatie en vertrouwen”

  1. Lieve Sandra
    Dat is inderdaad een mooie kaart met mooie woorden. Doe het rustig aan en gun het de tijd. Dat is makkelijk praten maar een andere keus is er niet. Alles komt goed.😘
    Veel liefs Soffie.♥️♥️

    Like

  2. Mooi geschreven San. Voor omstanders lijkt het misschien dat het nu ‘voorbij’ is, maar voor jou begint nu pas een lange weg naar herstel. Hopelijk lukt het je om je leven steeds wat meer op te pakken ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s