Worstelen met grenzen

Het is deze week 9 weken geleden dat ik mijn laatste chemo heb gehad. Aan de ene kant klinkt dat al als heel lang geleden, maar zo voelt het lang niet altijd.  De afgelopen weken heb ik hele goede dagen gehad, waarin ik me psychisch goed voelde en kon accepteren dat het qua vermoeidheid niet altijd gaat zoals ik zou willen. Andere dagen waren best pittig. Ik kan kiezen over welke dagen ik schrijf, de positieve of de zwaardere. Ik kies nu even voor dat laatste. Niet om te klagen, maar om ook eerlijk te laten zien dat kanker niet klaar is als de chemo is afgelopen. Herstellen begint daarna pas en is uitdagend en leerzaam (om het dan maar positief te benaderen).  

Wouter heeft drie weken geleden tijdens het voetbal een flinke blessure opgelopen. Zijn kruisband is gescheurd, zijn meniscus heeft een scheur(tje) en zijn mediale band heeft ook een zware klap gehad. Voor hem is dit echt ontzettend rot, want hij kon met zijn been niks. Gekluisterd aan de bank met een brace zag ik nog wel een voordeel; ik was niet meer de hele dag alleen. Keerzijde van dit verhaal was wel dat hij, zeker in het begin, niet veel ondersteuning kon bieden bij de dagelijkse klusjes. Vanaf nu was Fien uitlaten mijn vaste klus, waarin ik gelukkig af en toe werd afgelost door mijn schoonmoeder. Dit gold ook voor huishoudelijke klusjes die je normaal onder elkaar kunt verdelen. Wouter kon ook geen auto rijden en moest wel op controle in het ziekenhuis. En ondertussen wilde ik toch graag twee keer per week blijven sporten om conditie en kracht op te bouwen. En ook mijn sociale activiteiten deed ik ‘braaf’. Het kost(te) me af en toe vreselijk veel energie. Zo erg dat ik met momenten me zo vreselijk ellendig voelde dat ik met dingen wilde gooien of kon huilen van vermoeidheid. Daar komt nog eens bij dat als ik moe ben, ik het gevoel heb in een vissenkom te zitten. Je krijgt alles mee wat er gebeurt, maar trager. Je komt niet op je woorden en zinnen vormen is niet altijd vanzelfsprekend. Prikkels zijn te veel en het liefste wil je eigenlijk dat iedereen dan stil is zodat je even rust hebt.

Het grote leermoment voor mij in deze? Grenzen stellen, verkennen, overgaan en weer opnieuw stellen. En dat klinkt allemaal zo ontzettend makkelijk, maar daar komt dan een volgende uitdaging bij kijken. Want als ik grenzen stel – echt dat doe ik –  is dat niet alleen af en toe hulp vragen wat ik al moeilijk genoeg vind. Maar ik moet soms ook dingen afzeggen of een ‘nee’ verkopen. Of anderen laten weten dat ik even de concentratie niet kan opbrengen om naar hun verhaal te luisteren. En dat voelt vreselijk egoïstisch. Ik wil helemaal niet dat het allemaal om mij of om mijn herstel draait en dat doet het dan wel. En daar voel ik me dan weer schuldig over. Erg lastig en met die gevoelens worstel ik toch wel regelmatig. Ook qua werk vind ik het heel moeilijk om duidelijk te krijgen waar ik goed aan doe. Ik werk op dit moment nog niet, maar het kriebelt soms wel om weer te beginnen. Maar naast die kriebel overheerst ook een gevoel van ‘hoe ga ik dat in hemelsnaam doen?’. Na 1,5 uur concentreren voel ik me gesloopt en zit ik in mijn vissenkom. Niet echt the place to be 😉. En ik ben ook wel huiverig dat het heel snel weer normaal is dat ik er ben en overstelpt wordt met inhoudelijke vragen. Gelukkig heb ik niet de illusie dat ik alleen met mijn worstelingen moet dealen. Daarom ga ik aankomende woensdag naar een psycholoog die gespecialiseerd is in het oncologisch natraject. Ik heb er vertrouwen in dat ze me daar verder kan helpen zodat ik weer vooruit kan!

Na deze openhartigheid wil ik ook even afsluiten met een positieve noot. Mijn haren is altijd wel een dingetje voor me geweest maar tot mijn grote vreugde begint het heel duidelijk terug te groeien. De kleur blijft even spannend. Grijs of prijken er blonde haren door de donkere heen? Met dank aan Yara (en stagiaire) voor de foto!

8 gedachten over “Worstelen met grenzen”

  1. Hoi lieve Sandra,
    Wat een proces wat je doormaakt en wat een worsteling met datgene wat je zou willen en wat niet kan. Hulp vragen is niet makkelijk maar er zijn veel mensen om je heen die je graag willen helpen. Zo ene ben ik ook. Dus als er iets is wat ik voor jou en wouter kan doen dan sta ik klaar voor jullie. Je weet dat ik handig ben met klusjes maar kan ik ook andere dingen doen. Bijvoorbeeld op Fien passen of iets zwaars tillen. Geef het maar aan.
    Liefs Peter

    Like

  2. Lieve sandra en wouter

    Klagen zit niet in jou sisteem
    Vragen hoe het met andere gaat wel ik vindt het super knap dat je nu wel (bloot) gaat en daar is niks mis mee en ja vragen is ook z’on ding iedereen heeft het maar druk, weet wel dat druk zijn ook allemaal gepland is dus als je (me) nodig hebt is daar ook een gat geen gaatje voor te vinden. En ja wat een pech voor wouter en jou. Maar niks komt alleen.
    Lieve schatjes (toppertjes)
    Bel App laat weten als ik wat (mag) doen voor jullie 🚗🐕😘
    Gr Miriam

    Like

  3. Ik heb net je blog (nog een keer) gelezen en wat heb ik enorme bewondering voor het feit dat je de positieve dingen de boventoon laat voeren. En hoewel we elkaar weinig zien voel je voor mij op deze manier toch een beetje dichterbij. Ook denk ik dat veel onbekende lotgenoten je blog als heel fijn kunnen ervaren. Voor nu wens ik je heel veel kracht en liefde toe. Hartelijke groetjes (ook aan Wouter).

    PS Voel je altijd welkom om bij ons langs te komen in De Noord, dan gaan we wat leuks doen !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s