Onderschat, overschat en op waarde geschat

Het einde van het jaar nadert en dat maakt me altijd een beetje nostalgisch. Ieder jaar kijk ik rond deze tijd wel even terug naar wat het afgelopen jaar is gebeurd, waar ik blij of minder blij mee ben en wat ik graag zou willen voor het nieuwe jaar. Van de plannen die ik vorig jaar maakte in december, is niet veel gelukt. De grootste plannen waren trouwen, verbouwen en het liefst een kindje maar daar wilde ik toch na alle teleurstelling van 2018 geen druk meer op leggen. Ik nam mij voor mee te genieten van wat ik wél heb in plaats van te kijken naar wat ik niet heb.
Ik mag nu wel concluderen dat dit jaar andere hoogtepunten kende dan ik vooraf had bedacht. Dat neemt niet weg dat ik wel ontzettend veel heb geleerd en nog leer. Ja, wel tegen wil en dank en absoluut niet op de makkelijke manier. Integendeel. Maar ik denk dat de belangrijkste lessen in het leven nu eenmaal niet met een prachtige cadeauverpakking komen inclusief geschenk dat je zelf bewust hebt uitgezocht. En nu klink ik voor velen misschien filosofisch en krachtig, zo voel ik mij (te) vaak niet.

Ik heb het traject van opknappen vreselijk onderschat. Na de vakantie in Kaapverdië voelde ik me qua energie echt in de lift zitten: minder in de vissenkom meer uitgerust de dag door. En in goed overleg met de psycholoog, leidinggevende en bedrijfsarts ben ik zelfs weer gestart met 2×2 uur werken per week. Op mijn werk wachtte mij een hartverwarmend welkom dat je iedereen gunt die langere tijd ziek thuis is geweest. Maar jemig wat was ik gesloopt zodra ik thuis kwam! Bij thuiskomst direct maar voor een schoonheidsslaapje naar boven. Maar daar waar iedereen met verstand van zaken zei dat de tweede week makkelijker gaat dan de eerste week qua energie, kom ik toch tot een andere conclusie. Ook op de dagen dat ik niet werk, moet ik tussen de middag een slaapje doen, wil ik de dag een beetje fatsoenlijk doorkomen. Ik ben door de moeheid erg prikkelbaar en dat is voor niemand leuk. Daarbij is mijn stemming vaak somber en heb ik minder zin om dingen te ondernemen. Soms flitst er dan door mijn hoofd dat ik me niet moet aanstellen. Ik had maar tien weken chemo en die periode is inmiddels ook alweer vier maanden geleden afgerond. Het voelt als falen. Wat ik eigenlijk doe, is de chemo en de impact daarvan onderschatten en mezelf verwijten dat ik nog niet beter ben. Alsof ik dat kan afdwingen!

De psycholoog drukte me afgelopen week op het hart echt beter naar mijn lijf te luisteren maar vooral niet te wanhopen. Beiden is lastig hoor. Want alles om je heen gaat in een normaal tempo en in oude patronen door en verwacht dat je daaraan mee doet. Inclusief jezelf. Ik overschat mezelf en mijn energie enorm en doordat ik niet mee kan stel ik (in ieder geval) mezelf teleur. Ooit iemand gezien die van teleurstelling vrolijk is geworden? Nee, ik ook niet. Het valt me op dat ik in de periode dat ik chemo had mijn zegeningen telde. Ik keek naar wat ik wél kon. Nu ligt de focus erg vaak op wat (nog) niet lukt, althans niet volgens mijn (te hoge) verwachting. Dat hoort bij het proces denk ik en is ook misschien wel inherent aan de tijd waar in we leven. Ik ben me de afgelopen dagen in ieder geval er weer meer bewust van geworden en probeer juist weer meer mijn zegeningen te tellen. En dat is ook tevens een voornemen dat ik mee neem naar volgend jaar. Want ook al zijn mijn stapjes soms klein en val ik af en toe in de valkuil van overschatting, toch sta ik iedere keer weer op en probeer het opnieuw en zie dan een tijdje later dat er echt wel vooruitgang in zit. En als ik dan uiteindelijk moe maar voldaan op de bank zit, weet ik ook dat ik een activiteit op waarde weet te schatten.

Tot slot nog even de laatste stand van zaken qua controles & haren. Komende week verwacht ik de uitslag van mijn vierde controle. De laatste controle van dit jaar en vanaf dan nog maar 20 te gaan! En mijn haar groeit ontzettend goed! Ik heb alweer flinke slag, à la Bram Moszkowicz. Helaas heb ik geen recente foto, die houden jullie tegoed :-).

Fijne feestdagen allemaal!

9 gedachten over “Onderschat, overschat en op waarde geschat”

  1. Lieve Sandra en Wouter,

    Dapper zoals je/jullie situatie beschrijft!
    Ik ga duimen dat de uitslagen goed zijn en jullie met een gerust hart kunnen genieten van de feestdagen maar nog belangrijker …….. dat jullie met een goed gevoel het nieuwe jaar in kunnen gaan.

    Liefs💋💋

    Henny

    Like

  2. Lieve Sandra, ten eerste, wat schrijf je toch mooi en oprecht. Wees niet te hard voor jezelf, je doet het zo goed. Ik hoop dat er steeds betere dagen aankomen. Veel liefs, ook voor Wouter

    Like

  3. Dag Sandra, wat een jaar heb jij achter de rug hè. Het is allemaal niet zomaar iets geweest. Neem de tijd voor jezelf en elkaar en veel goeds gewenst in het nieuwe jaar!

    Groet, Robin

    Like

  4. Lieve Sandra
    Je hebt inderdaad een heel zwaar jaar achter de rug.
    Maar als je terug kijkt heb heb toch op een best korte periode veel bereikt. Je zult inderdaad naar je lichaam moeten luisteren en op zijn tijd een rustperiode moeten pakken.Ik wens je voor 2020 veel Geluk Liefde en Gezondheid. Ook voor Wauter.
    Liefs Soffie ♥️♥️♥️

    Like

  5. Hoi Sandra,
    Ik lees je verhaal vol aandacht hoe goed dat je dit aanpakt en kan. Ongeloofelijk de wilskracht en energie die je in je hebt om dit te overwinnen. Je bent een Topper👍 houw vol en luister naar je lichaam. Ik wens jouw en Wouter fijne feestdagen toe en een gezond 2020

    Like

  6. Hoi Sandra (en Wouter).
    Via via ben ik op je blog geattendeerd. Wat hebben jullie veel meegemaakt, wát een heftige tijd…. en wat heb je dat allemaal goed maar ook aangrijpend verwoord!
    Dapper hoor, veel respect voor jou en Wouter!

    Ik wens jullie heel veel kracht, sterkte, positiviteit, liefde, geluk, gezondheid, kortom ALLE GOEDS toe voor het nieuwe jaar!

    Lieve groet, Lianne Janssen (Catharinastraat)

    Like

  7. Hoi Sandra.
    Ik las het bericht op FB over de stichting Olijf en zag jou op de bijbehorende foto. In aansluiting daarop ben ik je blogs gaan lezen. Daar schrok ik behoorijk van. Je vertelde wel al dat zwanger worden niet echt wilde lukken, maar dit wist ik allemaal niet. Ik heb sinds mijn pensioen eind mei wel nog regelmatig contact met de oud-collega’s in Maastricht, maar niemand heeft hier iets over gezegd. Gelukkig gaat het inmiddels met je gezondheid de goede kant op. Je bent jong, sterk en gelukkig heel positief, dus dat zal wel weer helemaal goed komen. En ik hoop heel erg dat jullie kinderwens dan alsnog in vervulling gaat komen. Ik wens jou en Wouter heel veel geluk en ik ga zeker je blog nu bijhouden.

    Like

  8. Lieve Sandra,
    Ik zag deze week het bericht van Wouter op facebook, met de verwijzing naar jouw verhaal. Ik heb al je verhalen gelezen, met tranen rollend over mijn wangen. Super knap hoe je alles beschrijft en hoe je met je grenzen leert omgaan. Ik vind je écht een voorbeeld van een powervrouw, wauw!
    Nieuw jaar, nieuw hoofdstuk. Ik wens jullie beide veel liefde en geluk, maar vooral een goede gezondheid toe.
    Liefs Jorien

    Like

Laat een reactie achter op Lianne Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s