Klaar!!!

Yihaaaaaa, mijn chemokuren zijn klaar! Afgelopen vrijdag ging ik voor het laatst naar Nijmegen voor mijn laatste dosis medicijnen die ervoor moeten zorgen dat de tumor definitief weg blijft. Ik voelde me die ochtend zo opgelucht en uitgelaten, alsof ik naar mijn diploma-uitreiking ging. Dat gevoel ebde ook wel weer weg toen ik eenmaal in het ziekenhuis was, maar het is wel heel bijzonder hoe je naar een bepaald moment toe kunt leven terwijl zo’n moment ook wel beladen is.

Het is heel fijn om deze fase van het proces te kunnen afronden. Maar ik merk ook dat ik best wel naïef ben, want ik dacht ‘nu is het klaar’. Maar dat is helemaal niet zo. Mijn lijf is nog steeds bezig met het afbreken van de chemo en daar horen de bekende bijwerkingen bij. En dan niet te vergeten wat ik sowieso aan gezondheid, energie en conditie heb ingeleverd de afgelopen tijd. Dat is niet opeens terug nu de chemo is afgelopen. Gelukkig sta ik er de komende tijd niet alleen voor om mijn energie en conditie terug te krijgen. Mijn behandelaar heeft mij een doorverwijzing gegeven voor een revalidatietraject bij een oncologische fysiotherapeut (gewoon hier in de buurt, ik hoef er niet helemaal voor naar Nijmegen).  Hopelijk kan ik daar al snel mee beginnen en zo actief aan mijn fysieke herstel werken. Op emotioneel vlak staat me ook nog wel een en ander te wachten heb ik de afgelopen dagen gemerkt. Het is goed dat daar ook nu ruimte voor komt.

Vanaf nu staat er voor de komende twee jaar iedere maand een controle gepland in het ziekenhuis. In het begin heeft die controle twee doelen: bevestigen dat de tumor weg blijft en het monitoren van mijn herstel. Wat mijn herstel aan gaat, daarover zal ik jullie af en toe natuurlijk op de hoogte houden. Ik heb namelijk gemerkt dat ik het fijn vond om mijn ervaringen, gevoelens en gedachten te delen. En een bijkomend voordeel was dat velen van jullie het fijn vonden om op een bepaalde manier bij het traject betrokken te zijn. Ik zal wel minder vaak bloggen, het moet voor jullie natuurlijk ook nog een beetje lezenswaardig blijven 😉. En hoewel ik het blog met name voor mezelf deed, wil ik iedereen die is aangehaakt en meeleest ontzettend bedanken. Het is echt heel hartverwarmend en ontroerend om te merken hoeveel mensen betrokken zijn met mij en ons. Want ook voor Wouter is dit een heel intensief traject (geweest).  Wij gaan de komende tijd benutten om bij te tanken, te herstellen, te verwerken en te genieten!

Afgelopen vrijdag proostten we op de afronding van een traject. Aankomende vrijdag proosten we op het leven en de liefde. We zijn dan 16 jaar samen. Het wordt dan weliswaar niet de dag waar we van te voren op hoopten, maar dan maken we er gewoon een andere fijne dag van!