Lang geleden!

Lieve allemaal, 

Ik loop al maanden met het idee om een nieuwe blog te schrijven. De vorige blog is bijna een half jaar geleden (verhip, Wouter en ik zijn vandaag een half jaar getrouwd!). En er hebben zich de afgelopen maanden echt momenten voorgedaan waarbij ik dacht jullie een update te geven. Maar telkens kwam het er niet van. Zo wilde ik jullie vertellen over de halve marathon die ik in november heb gerend. Ik wilde graag voor mezelf weten, of misschien wel bewijzen, dat ik weer de oude ben. Ik rende in mijn gedachten dan ook met een hele dikke middelvinger richting de tumor die ons leven behoorlijk op z’n kop heeft gezet. En met dank aan Wouter voor al het water, eten en peptalks rende ik 21,1 km in 2 uur, 4 minuten en 14 seconden. Slechts 2 minuten langzamer als twee jaar daarvoor. De laatste stappen voelden ook echt als een ontlading. Ik ben terug. 

Tijdens de jaarwisseling wilde ik terugblikken op het jaar en jullie daarover schrijven. Ik realiseerde me wat een verschil er bestond tussen Sandra anno januari 2020 en december 2020. Het eerste kwartaal was eigenlijk gewoon afzien. De vermoeidheid die toch zo pregnant aanwezig was, maar waar ik niet aan wilde toegeven. En zelfs als ik bedenk dat ik in mei weer volledig aan het werk was en toen dacht weer volledig mijn energie terug te hebben, merk ik nu sinds een paar maanden dat het ook écht zo is. Ook heb ik jullie nog niet geschreven over het effect van de EMDR. Op bepaalde onderwerpen zat een grote emotionele lading. Als je die niet goed verwerkt en die lading wordt getriggerd, dan blijf je daar last van hebben. Een voorbeeld daarvan was dus bij mij die tomatensoep met ballen. Die associeerde ik dus met het hulpeloze gevoel dat ik had tijdens mijn eerste ziekenhuisopname. Ik heb een aantal sessies nodig gehad – niet alleen daarvoor hoor – maar ik heb inmiddels twee keer tomatensoep met ballen gegeten, zonder misselijk te worden! 

Dat ik jullie dit de afgelopen tijd allemaal niet schreef, zie ik als een goed teken. In de tijd dat ik ziek was, voelde ik de behoefte om te schrijven. Over het ziekteproces, over de behandeling, hoe het met mij ging en hoe mijn herstel vorderde. Nu het leven weer normaal is, merk ik dat het hele proces rondom mijn ziekte meer en meer naar de achtergrond verdwijnt. Er gaan weer dagen voorbij zonder dat ik eraan denk dat ik ziek ben geweest. En als ik nu zelfs foto’s terug zie uit mijn chemoperiode, dan is het een heel gek idee dat ik het ben op die foto’s. 
Ook moet ik mezelf er steeds vaker eraan herinneren dat ik in de eerste week van de maand naar het ziekenhuis ga voor mijn maandelijkse bloedcontrole. Ik merk dat die controles ook minder spannend worden, de uitslag is gelukkig voorspelbaar saai want altijd goed!!

En natuurlijk zijn niet alle dagen alleen maar gevuld met zonneschijn, dankbaarheid en geluk. Nee, ik ben ook maar mens en heb absoluut verdriet over de niet vervulde kinderwens. Dat lijkt in de blog op de achtergrond te zijn, maar ik vind dat zo privé dat ik daar liever niet over schrijf. Ik kan gelukkig wel genieten van de kindjes om mij heen en dat vind heel fijn om te merken! Zo zong ik met Sinterklaas samen met een kleintje van vrienden Sinterklaasliedjes bij de schoen in afwachting van een schoencadeautje. We hadden gelukkig naar tevredenheid van Sinterklaas gezongen, want
’s ochtends was haar schoentje gevuld!

Als afsluiter nog een foto van vandaag, Fien en ik waren op pad. Kijk die krullen eens!!

12 gedachten over “Lang geleden!”

  1. Hoi Sandra
    Fijn om te horen dat het gelukkig weer goed gaat. Het was voor jullie en de familie een pittige tijd. Maar gelukkig kunnen we die achter ons laten. Ga zo door en blijf gezond. Moet zeggen prachtige foto👍❤. Liefs Soffie 😘

    Like

  2. Wow… een halve marathon!! Heel knap hoe je alles weer hebt opgepakt! Wij zijn erg blij dat het goed met je gaat en je gezond bent 😊 😘 dikke kus Dane en Sanne

    Like

  3. Hallo Sandra en Wouter,

    Fijn om te lezen en te zien dat het goed gaat, jullie mogen trots zijn op wijze waarop jullie deze zware periode hebben weten te doorstaan en weer positief naar de toekomst kijken. Wat een topprestatie om de halve marathon te lopen, doe ik (en waarschijnlijk vele met mij😁) je niet na.

    Geniet van de leuke dingen van het leven…….op naar de hele marathon 😉😉☺️Liefs,

    Henny

    Like

    1. Dankjewel Henny, ik had vroeger ook nooit gedacht dat ik een halve marathon zou kunnen rennen. Maar met oefening en plezier kom je heel ver!

      Voor jou en de jouwen veel liefs gewenst! X

      Like

  4. Hoi Sandra,
    Wat een mooie foto. Fijn dat het weer goed gaat.
    Je straalt het ook uit. Veel geluk samen.🍀
    Wie weet zien we elkaar nog eens.👋🏼
    Groetjes Thea

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s